در صورتى تتابع در نذر مطلق شرط نيست كه وقت وفاء به ان ضيق نباشد امّا در غير اين صورت چنانچه ناذر گمان قوى يا احيانا قطع بفوت خود پيدا نمود لازم است قبل از فوت وقت و اخلال به نذر روزه‌هاى منذور را متواليا بجاى آورد و نيز اگر گمان قوى يا قطع بعروض عذرى پيدا نمود كه مانع از گرفتن روزه است در اينجا هم بواسطه صدق ضيق وقت لازمست روزه منذور را قبل از حدوث مانع متواليا بجاى آورد . مؤلف گويد : بنابراين تفسيريكه شد كلمه ( او طروّ العذر الخ ) معطوف به ( الوفاة ) بوده و همان‌طورى كه ( الوفاة ) مضاف‌اليه ( ظن ) قرار گرفته معطوف به آن نيز چنين مىباشد . نكته ديگر : ظنّ به وفات را مىتوان اينطور تصوير نمود : شخصى نذر نمود كه ده روز روزه بگيرد و چون مقيّد نكرده متواليا بوده يا غير متوالى باشد نذرش مطلق است و وى از اين نظر در توسعه است كه مىتواند بهر نحوى كه دلخواه او است ده روز را انجام دهد حال اگر به عللى محبوس شد و او را محكوم به اعدام كردند اطّلاع دادند كه حكم تا ده روز ديگر اجراء مىشود در اينجا وى گمان قوى يا چه بسا قطع بوفات خود پيدا مىنمايد و بدين وسيله زمان ايفاء به نذر ضيق و در نتيجه لازم است روزه‌ها را متواليا بجاى آورد . و سپس در توضيح ( ما فى معناه ) مىفرماين : مقصود از آن روزه‌اى است كه بواسطه عهد يا قسم واجب شده باشد و چون هركدام از ايندو متعلّق خود را بواسطه ايقاع صيغه واجب مينمايند لاجرم مانند نذر بلكه در معناى آن مىباشند .